Mówią, że na każdego kiedyś przychodzi pora. Niektórzy w końcu się zakochują, niektórzy w końcu się rodzą umierają, a ja po prostu zakładam bloga.
Pijąc szampana i pisząc ten post zastanawiam się, co ja, do cholery, robię. Tego, o czym będę pisać, mam tylko zarys w głowie, a wszyscy wiedzą, jak to z takimi pomysłami bywa. Jednak ten temat deptał tak długo po mnie, że w końcu postanowiłam się przełamać. I oto jestem.
Ale właśnie - kim jestem?
To bardzo dobre pytanie. Siebie definiuję cały czas. Fakty? Skończyłam szkołę, idę na studia. Dużo myślę, dużo widzę, mało mówię. Uwielbiam książki, uwielbiam fantastykę, uwielbiam superbohaterów. Uwielbiam Boga (chyba wspominałam coś o superbohaterach). Uwielbiam życie, chociaż boję się go okropnie. Mam pragnienie zostawić coś po sobie, pragnienie zmieniania świata. Jeżdżę konno i zamierzam w tym się zestarzeć. Lubię się ruszać, lubię zmiany. Zdystansowany do świata nerwus, marzący o statkach na niebie.
Czego się boję?
I na strach przyjdzie tu pora.
A co tu robię?
Chcę skonfrontować z kimś mój punkt widzenia. Chcę przełamać się, chcę zrobić coś zajebistego, chcę przeżyć przygodę. Chcę kiedyś powiedzieć, że (prawie) nic co ludzkie, nie jest mi obce.
Nie potrafię ci powiedzieć, czy będzie ci się podobała moja pisanina. Mogę tylko zapewnić, że wszystko, co wklepuję w klawiaturę, najpierw przechodzi przez moje serce (przez mózg niekoniecznie). Mam nadzieję, że się polubimy.
To by było chyba na tyle. Może przeżyjemy, ja i ty. Uff.
Z miłością, Ola
